Na even overwegen heb ik dan toch besloten om een blog bij te houden, of het althans te proberen. Hier zullen jullie dus over al mijn avontuurtjes (of toch bijna allemaal ;-)))))))) ) in de Spaanse hoofdstad kunnen lezen. Ik ga ook proberen zoveel mogelijk foto's erbij te zetten enzo, kwestie van het een beetje interessanter te maken.
Ik zal dan maar beginnen bij het begin: het vertrek. AMAI. Zó chaotisch! De ochtend voor ik vertrok merkte ik plots, toen ik mijn portefeuille aan het uitmesten was, dat ik mijn identiteitskaart ergens -God weet waar- verloren was. Hélemaal in paniek natuurlijk belde ik naar mama die me gerust stelde dat dat allemaal wel in orde zou komen en dat ik me maar moest concentreren op mijn laatste examen. Ja. Ik had nog een examen in de namiddag voor ik vertrok. Gelukkig is dat vlotjes gegaan. Daarna ben ik nog fijn met Ilona gaan wandelen, een beetje gaan winkelen en wat gaat drinken. Héél gezellig! Als laatste avondmaal ben ik dan met An-Sofie in de Amadeus gaan eten, al filosoferend over het leven boven een plateau ribbekes met een Duvel in de hand. Ik moest me toch nog één keer helemaal tot de nok kunnen volsteken vooraleer ik me overgaf aan die inimini Spaanse tapashapjes en vieze sangria (geen fan).
 |
| An-Sofie is er klaar voor |
Na een korte nacht stond ik dus zo fris en monter als ik kon om 8u op de stoep van het gemeentehuis. Na wat administratief gedoe kreeg ik daar een documentje waarmee ik in Hasselt mijn effectieve voorlopige identiteitskaart kon gaan afhalen. Helaas kon die vrouw aan de balie me niet zo maar laten gaan, tevreden en opgelucht dat ik mijn kaartje kon gaan halen. Nee. Ze moest er ook nog eens bij zeggen dat er een grote kans was dat ik niet kon vertrekken aangezien Ryan Air altijd heel moeilijk doet om documenten die afwijken van de standaard. Zelfs al is het een geldig reisdocument, bestond er nog steeds een grote kans dat ze me het land niet uitlieten. Mijn hart zat in mijn keel. Ik moést immers die middag het vliegtuig nemen aangezien ik de volgende dag een leveltest moest maken. Zonder die test mocht ik niet meedoen aan de cursus Spaans die, vooraf aan de echte lessen, gratis gegeven wordt aan Erasmusstudenten.
Anyway, in Hasselt ging alles héél vlot. Op 5 minuutjes stonden we weer buiten het Rijksarchief en had ik mijn voorlopige identiteitskaart op zak. Het was ondertussen 10u en ik moest nog afscheid nemen van mijn grootouders. Eerst moest ik wel nog een tussenstop maken in Peer waar Fabrice, mijn kersverse achterneefje, op me wachtte. Ik moest en zou hem nog ontmoeten alvorens naar Spanje te vertrekken. Wat. Een. Schatje. Hij was precies 2 weken oud en al zó ontzettend knollig.
 |
| Fabrice |
Na een laatste koningsmaal dat paps voor me in elkaar had geflanst (kalkoenfiletje met champignonsaus en kroketjes, BOOYA), werden mijn koffers dan definitief in de auto geladen en vertrokken we richting Charleroi. Daar aangekomen, ging ik met een klein hartje aanschuiven aan de incheckbalie, bang dat ik niet mocht vertrekken. Ook mijn ouders kwamen erbij staan zodat ze me konden helpen moest er iets niet in orde zijn. Toen ik eindelijk aan de beurt was kreeg ik bijna niets uit mijn keel door de zenuwen. De man aan de balie nam mijn voorlopige identiteitskaart aan en keek er niet eens 2x naar. Hij checkte me gewoon in en riep "next please". Mijn ouders en ik slaakten alle drie tegelijk een zucht van opluchting. Man man. Het was ook toen pas dat ik door had onder hoeveel stress mijn ouders stonden met het hele identiteitskaart-gebeuren. De laatste 2 dagen waren zij het die mij kalmeerden en zeiden dat het wel allemaal in orde zou komen, terwijl ze er zelf héél sterk aan twijfelden, gewoon om me rustig te houden en me geen zorgen te doen maken. 't Zijn me toch schatjes! Na een laatste pintje met paps & mams vertrok ik dan door de douane naar mijn gate. Maar alvorens op te stijgen ging ik nog even met Elien babbelen die rond dezelfde tijd naar Huelva via Sevilla op Erasmus vertrok. Héél gezellig en dat maakte het wachten ook minder awkward.
Om 15u50 steeg ik uiteindelijk op en om 18u10 kwam ik eindelijk aan in Madrid. Van uit de lucht zag het Spaanse land eruit als een woestijn. Toen ik uit het vliegtuig stapte werd ik ook meteen in het gezicht geslagen door een walm zwoele, hete lucht, al was dat niet zo onaangenaam als het hier klinkt. Na het verzamelen van mijn koffers (die natúúrlijk als allerlaatste over de band gerold kwamen) ging ik op zoek naar een taxi. Een keer in de taxi gezeten mocht ik al meteen mijn Spaans bovenhalen. Na het opgeven van mijn adres was het een paar minuten stil, maar al snel begon de chauffeur wat met me te babbelen, en waar anders over dan over de economische crisis. Mijn éérste gesprek met een Spanjaard en het gaat al meteen over de crisis. Quelle surprise.
Afgezet aan de voordeur van de appartementsblok waar ik de komende 6 maanden zou huizen, betaalde ik de taxichauffeur. Ik sleepte mijn koffers tot aan de deur. Toen ik daar op de bel moest drukken, begonnen de eerste nerveuze vlinders in mijn buik te fladderen. Er weerklonk een mannenstem die zei: "Hi! It's on the 6th floor, you can take the elevator" en ging de deur open. Na een hoop gesukkel -je kent mij hé- kreeg ik eindelijk mijn drie koffers in de kleine lift en toen de deuren opnieuw opengingen op de zesde verdieping stond er een lange, blonde kerel voor me. Eerste indruk: wow, fashionista much? Hij hielp me met mijn koffers het appartement binnen waar zijn vrouw en één van mijn roommates al op me stonden te wachten. Na een awkward kusmoment ("Moet ik er nu 1, 2 of 3 geven? Ok, 3. Ah nee, toch 2 blijkbaar.") met Natalia, kreeg ik al meteen een dikke knuffel van Andy, een Britse kerel die hier een jaar fysica komt studeren. We maakten kort kennis en daarna liet Dirk, mijn huisbaas, me het appartement zien. Hij deed zijn uitleg in het Engels met een sterk accent in de aard van: "Seuw, zies iz yur ruum, it'z a biet smull but aai heuwp joe laaik iet." waarop ik dus vroeg of ie van Duitsland afkomstig was. Hij antwoordde dat hij inderdaad Duits was en vroeg waar ik dat uit afleidde. "Aai loek verie dzjermun, don't aai? Wiez maai blont hèèir". Ja, dat is het hélemaal, je klinkt ook vooral niet als the Germans uit Fawlty Towers.
Nadat het contract getekend was en de huur betaald, lieten de huisbaas en zijn vrouw me achter bij mijn nieuwe kotgenoten. Na Andy ontmoette ik nu Sobi, een Brits meisje dat hier ook een jaar fysica zal studeren. Zij kraakte meteen een fles witte wijn die we samen op het balkon leegdronken bij een ondergaande zon. Wat. Een. Uitzicht. Ook het appartement zelf is zálig! Alles is wit geschilderd en er is veel lichtinval. Heel fijn. Mijn kamertje is best klein, maar dat maakt niet uit. Ik heb ten slotte een heel appartement om in te leven.
 |
| De living |
 |
| Mijn kamertje |
 |
| Mijn kamertje |
 |
| Sobi |
 | ||
| Andy |
 |
| Meg |
Na enkele uurtjes kennismaken kwam ook Meg aan, mijn Schotse roommate die hier journalistiek studeert. Zij had al Spaanse les sinds het begin van die week, dus ze was erg vermoeid. We sloten de avond dan ook snel af met wat melige Spaanse soaps. Daarna kroop ik in mijn bedje, maar hoe moe ik ook was, ik kon niet in slaap vallen in die hitte. Daarom gooide ik mijn raam open en zwierde mijn benen eruit. Na een tijdje kon ik dan toch de slaap vatten. Al de hele week gooi ik 's avonds mijn benen uit het raam om te kunnen slapen. Het is gewoon zó warm en ik kan héél slecht tegen hitte, met mijn tomatenhoofdje.
In ieder geval kon ik wel met een gerust gevoel gaan slapen. Het appartement zag er prachtig uit, helemaal mijn ding, en ik kwam al meteen goed overeen met mijn kotgenoten. Het feest kon dus beginnen!
Voor degenen die me hier willen contacteren:
Zoë Janssen
Avenida Dr. Federico Rubio y Galí 86 6c
28040 Madrid
GSM: 0034 622 898 507
Ik hoop dat deze eerste post niet te lang was. Als dat wel zo is, laat maar weten dan probeer ik de volgende wat in te korten. Bedankt voor het lezen in ieder geval!
Besitosssss
Zoë
Geen opmerkingen:
Een reactie posten