Fiesta y siesta con mis mejores amigas

¡Hola mis guapos!

Hier ben ik weer met yet another blogpost. Maar ik beloof dat het na deze wel een beetje rustiger zal worden. Mijn les begint namelijk de 25ste en vanaf dan zullen mijn dagen wel ietsje minder avonturen die het vertellen waard zijn bevatten. Deze keer zal het gaan over de dagen dat mijn fijnste vriendinnen Lore, Esther & Fenne me kwamen opzoeken hier in Madrid. Ze kwamen maandag 10 september rond de middag aan en vrijdag de 14de 's middags vertrokken ze weer naar ons vertrouwde, betrekkelijk koudere, belgenlandje.

Helaas begon maandagnamiddag ook meteen mijn Spaanse cursus. De test had voor mij beslist dat ik op niveau B2 zat, het hoogst mogelijke voor de cursus. Ik was eerst bang dat ik dat niveau niet aan zou kunnen omdat ik wel redelijk wat kan begrijpen en schrijven -de test was louter schriftelijk- maar zelf spreken is nog steeds erg moeilijk. Ik hoopte dan ook in deze lessen heel wat Spaans te kunnen babbelen omdat dat vooral hetgeen is waar ik nog hard aan moet werken. Helaas, de lessen waren helemaal niet zoals ik had gehoopt. Ten eerste zaten we in een klein klaslokaal op elkaar gepropt met 60 man. Er was geen airco. Ik weet dat dat klinkt alsof ik een luxepony ben -which sometimes I am- maar als je met zoveel man bijeen zit in een klein klaslokaal terwijl het buiten 33°C is, is dat niet echt aangenaam. Daarbij kwam nog eens dat de les van 15u tot 19u duurde, 4uur dus. Drie van de vier uur spenderen we aan grammatica (werkwoordstijden, JOEPIE!) die ik al gezien heb. Het overige uurtje spenderen we aan ofwel lezen, ofwel schrijven, ofwel babbelen. Aangezien ik er alleen maar zit voor het babbelen is het dus allemaal een beetje nutteloos voor mij. Daarenboven zitten we met 60 Erasmussers in de klas (waaronder een 45-jarige Britse dame, dappere vrouw) waardoor je nauwelijks aan de beurt komt. Dus als we dan eens babbelen, heb ik er nog niet veel aan. Mijn luisterskills gaan er dan wel weer op vooruit. En de professor is ook best een aangename man met een supertypische Spaanse naam: José (a.k.a. Josito) Luís Alvarez. De eerste twee dagen ben ik dan ook braaf naar mijn les geweest om te zien of er iets zou veranderen qua leerstof, maar blijkbaar niet. De volledige twee weken zouden gewijd zijn aan de subjunctief, voorwaardelijke zinnetjes en causale voegwoorden. Not my cup of tea, of copa de sangria om het zo te stellen. Daar kwam dan ook nog eens bij dat ik mijn vriendinnetjes pas rond 20u30 in het centrum kon gaan begroeten nadat mijn les gedaan was. Daarom besloot ik woensdag al niet naar de les te gaan. Ik spendeerde liever mijn volledige dag met de meisjes dan roosterend achter een schoolbank, logically.

Dus, terug naar Fenne, Lore & Esther. Na mijn eerste vermoeiende les op maandag ging ik even naar huis om me op te frissen om me daarna bij mijn friends in het centrum te voegen. We gingen op zoek naar een restaurantje om iets te eten en na een hele tijd rondwandelen zetten we ons op een gezellig terrasje in de buurt van Ópera neer. Daar namen we gewoon het menu van de dag en genoten we van een flesje wijn. In totaal waren we €60 kwijt, dus €15 per man, voor een voorgerecht, hoofdgerecht en een fles wijn. Niet slecht.'t Was niet bijzonder lekker, maar het was ook zéker niet slecht! Daarna hadden Fenne & ik nog een goestingske in een froyo dus keerden we terug naar Sol. Daar werden we aangehouden door 2 meisjes die ons uitnodigden mee op pubcrawl te gaan. Een pubcrawl bestaat erin dat je voor €10 wordt meegenomen naar 4 bars/discotheken. Je mag in elke discotheek gratis binnen en krijgt overal een gratis drankje of een shotje, heel leuk dus! We besloten eens mee te gaan, we hadden toch nog 3 avonden samen te spenderen. Dat bleek een zeer goede keuze. De discotheken waren alle vier heel fijn en we ontmoetten een heel deel mensen zoals Duitsers en heel grappige Australiërs, waaronder een homo die supergelukkig naar ons toe kwam gerend met de woorden "Oh Em Gee, this is my favourite sooooong!" toen ze Call Me Maybe draaiden, waarna hij met ons mee begon te dansen en begon mee te zingen. Luidkeels is hierbij nog een understatement. Memorabel momentje. Na 4 discotheken, ettelijke sangria's, wodkaredbulls, tequilashotjes, wodkashotjes en nog andere shotjes van een of ander stroperig doorschijnend goedje, was de avond rond 3u30 ten einde en nam ik de nachtbus terug naar mijn appartementje terwijl de girls zich naar hun hostel repten om in hun bedjes te kruipen. Zéér geslaagde avond en een wonder dat geen van ons ergens in de goot wakker werd.

FOOD

D.I.V.A.'s

Vlotte Australiërs

Groepsfoto met mijn chickies

De tweede dag hielden we het dan maar wat kalmer. Nadat ik terug was van mijn les zijn we in een Italiaans restaurantje gaan eten, ook weer heel lekker, en achteraf iets gaan drinken. Allemaal heel gezellig! Tegen 23u30 nam ik dan de metro weer terug naar mijn appartementje om er op tijd in te kruipen. De vermoeidheid van de nacht ervoor was er nog niet helemaal uit. De dag erna had ik vrijaf genomen om volledig met hun te spenderen. 's Morgens had ik wel eerst om half 9 afgesproken met een Brits meisje uit mijn les om onze metroabonnementen in orde te brengen. Althans, ik dacht dat we om half 9 hadden afgesproken. Rond 8u25 stond ik, netjes op tijd, aan dat bureau, na om 6u30 opgestaan te zijn en een lange metrorit achter de rug te hebben. Ik stuurde naar Charlotte dat ik er was en ik kreeg een bericht terug: "I thought we said half nine?! X" en ik stuur terug van ja, 't is toch half 9. Maar BLIJKBAAR zeggen ze dus in Engeland half 9 tegen half 10. Taalbarrières! Zalig toch! Maargoed dat ik in een vrolijke bui was. Toen wachtte ik nog een klein half uurtje tot Charlotte ook gearriveerd was en gingen we samen naar binnen. Een keer het bureau binnengestapt mochten we aan een desk bij een jong meisje gaan zitten, hoewel we geen afspraak hadden. Er was niemand anders in de wachtzaal, geen enkele andere klant. Toch kregen wij ons abonnement niet en moesten we een afspraak maken voor de week erop. Dan pas mochten we terugkomen omdat alles tot dan volgeboekt zat. Dat meisje zei, "ja, als nu mijn afspraak van 9u10 komt opdagen zit ik hier met jullie. En wat dan?" Maar er WAS NIEMAND!!! hhhhh! + Ze zaten daar met drie! Vrolijke bui dus een klein beetje over.

Gelukkig had ik na deze hele affaire afgesproken met mijn girlfriends. Ik zag ze aan Sol waar we de metro namen naar Rio (niet in Brazilië), een park aan de rivier die door Madrid loopt aan de rand van de stad. 't Was echt een súpermooi park, met heel veel groen gras en vlotte fonteintjes en nevelaars. Perfect dus voor een beetje verkoeling in dat zwoele Madrileense weer. Ik moet ook even vermelden hoe PROPER het daar was. Alles is hier zo proper in Madrid, je kan hier bijna van de grond eten! 't Is echt niet te vergelijken met de rommel in de Belgische steden. In ieder geval, we hebben echt genoten van ons namiddagje daar: fijn in het gras liggen, wanneer we het te warm krijgen door de fonteinen gaan rennen, kijken naar de Spaanse chicos met hun geoliede lijven en de speedo's tussen hun billekes... Livin' the life! 't Is ook daar dat ik mijn nieuwe camera van de rommelmarkt op La Rostra heb uitgetest. 'k Ben er echt héél tevreden van.

Met mijn nieuwe camera

Met mijn nieuwe camera

Lore negerin

Even nevelen

Melders hotselie

Na ons namiddagje in Rio besloten we naar het volgende park te trekken: El parque del Buen Retiro. Daar huurden we een roeibootje onder ons vier en gingen we wat ronddobberen op de plas. Dat was echt zó gezellig! Ik kwam er wel achter dat ik echt geen enkele roeiskills whatsoever in mijn lijf heb. Gelukkig hadden de andere 3 chickies dat wel. De 45 minuten vlogen voorbij en we amuseerden ons echt héél goed op het water. Gezellig babbelen, bijna aanvaringen met andere bootjes veroorzaken, foto's maken van Gianni Loco, maar vooral gewoon relaxen. Na ons boottochtje zochten we het kristallen paleis op. Dat zag er echt prachtig uit, vooral omdat de zon al zo laag stond.

Lore & Fenne

El palacio de Cristal

Roeien in Retiro

Na zo'n namiddagje niets doen, wat vermoeiender is dan je zou denken, hadden we toch allemaal wel een hongertje gekregen. Daarom gingen we terug naar Ópera waar de Mercado San Miguel in de buurt is. Dat is een tapasmarkt die elke dag open is en waar je je heel goedkoop kan volsteken met de lekkerste Spaanse gerechtjes. Die avond kozen Fenne & ik voor een bord paella, iets wat ik nog nooit geprobeerd had - I know, shame on me. Esther ging voor een stukje pestolasagne en een mini-pizza, terwijl Lore koos voor een stukje tomatencrèmelasagne. Na lekker gegeten te hebben, gingen we naar het park bij het Palacio Real waar we een flesje cava kraakten. Daar hebben we nog de hele avond fijn liggen keuvelen alvorens terug naar onze bedjes te trekken.

Mercado San Miguel

Kersjes stapelen, een job als een ander.

De volgende ochtend ging ik al vroeg naar mijn campus om mijn Erasmus Student Network-kaart aan te vragen. Na een eeuwigheid te hebben aangeschoven was dat eindelijk in orde en nam ik ook wat flyers mee voor Fenne, Lore & Esther zodat ze gratis binnen zouden kunnen op het Erasmus openingsfeestje in discotheek Kapital die avond. Daarna ging ik naar Chueca, een toffe wijk met heel veel designwinkels die ook wel bekend staat als dé homowijk van Madrid. Daar bracht ik mijn volle fotorolletjes binnen in de Lomowinkel. Daarna ging ik naar Sol waar ik eventjes gewinkeld heb terwijl de andere chicas terug naar Rio waren na een ochtendje souvenirshoppen. Na een fondke gelegd te hebben in de McDonalds toen ze terug waren, gingen de meisjes naar hun hostel om zich op te frissen en deed ik hetzelfde op mijn appartement. Rond 22u30 kwamen Fenne, Lore & Esther aan op mijn appartement om voor te drinken voor het feestje die avond. Er was nog een boel ander volk, vrienden van mijn andere kotgenoten, best toffe mensen allemaal! We hebben dan nog twee flessen van die lekkere cava gekraakt en een beetje rum naar binnen gegoten, tot we door hadden dat we de tijd uit het oog verloren waren. Het was immers al 23u45 en de metro sloot rond 00u - 00u30 en we moesten nog een heel eind afleggen. Halsoverkop lieten we dus alles zoals het was en haastten we ons naar het station waar we verdacht lang moesten wachten op de metro. Gelukkig kwam ie uiteindelijk toch en na twee keertjes overstappen hadden we onze bestemming bereikt: discotheek Kapital, een gigantische dancing met 7 verdiepingen. Op elke verdieping werd een andere muziekstijl gedraaid en er was zelfs een karaokekamer. Helaas was er, toen we aankwamen, een rij van honderden meters aan de ingang, echt immens lang dus. Die leek helemaal niet vooruit te gaan dus besloten we maar ergens anders heen te gaan. We zijn dan een bar ingegaan waar we een waterpijp gerookt hebben en een glaasje witte wijn gedronken hebben, of toch geprobeerd hebben want dat was echt de vieste wijn ooit. Daarna hebben we een taxi naar Sol genomen waar we naar een andere bar/discotheek zijn geweest die we ook tijdens de pubcrawl aan hadden gedaan. Die heette Commo. 't Was echt een héél fijne avond! We hebben daar vlot gedanst met Spanjaarden, Peruvianen en andere Belgen ("Where are you from?" "Belgium." "WIJ OOOOK! WOOOOHH!"). Toen de discotheek daar sloot volgden we een Peruviaan naar een échte flamencobar waar duidelijk nog nooit een toerist een voet had binnen gezet. Die bar heette La Candela en was ook echt heel tof. Een lange smalle vrouw stond daar op immens hoge hakken rond te tokkelen op de vloer terwijl ze met haar handjes in de lucht knipperde, héél fijn en vooral héél Spaans. Na een lange nacht/ochtend bereikten we met hulp van de Peruviaan eindelijk de hostel van Lore, Fenne & Esther waar we definitief afscheid namen. Ze vertrokken namelijk de volgende middag en ik was er op dat moment al vrij zeker van dat ik niet op tijd wakker zou zijn om ze nog te zien.

Poging tot kraken van de cavafles

Shisha

Hi-larische Spanjaard die vlot meezong met "She's a mééééénièc méééééénièc"

La Candela, de flamencobar

De volgende middag ging alles er bij mij natuurlijk een beetje kalmer aan toe. Ik was niet van plan nog iets te doen die dag, tot Els me vroeg om mee te gaan naar het Erasmus openingsdiner in het Vicente Calderón stadion van Atlético Madrid. Ik dacht, ja, waarom niet hé! Dus rond 21u stond ik samen met Els en nog een tweehonderdtal andere Erasmussers aan het voetbalstadion waar we naar binnen werden geleid in een zaaltje met lange tafels, versierd met vlagjes van verschillende landen (natuurlijk niet van België) en fijne ballonnetjes. We moesten 13euro betalen, maar wisten eigenlijk niet echt wat te verwachten. Uiteindelijk was het dus een vijfgangenmenu met gratis bar van bier en sangria tot half 1! 't Was echt nog zot! Het eten was nu niet echt om over naar huis te schrijven maar 't was ook echt niet slecht. Daarna was er nog een klein feestje, maar Els & ik waren beiden heel erg moe door de voorgaande nacht (Els was naar Kapital geweest) dus besloten we rond 1u30 naar huis te gaan. Helaas waren de metro's al gesloten dus moesten we een taxi zoeken. Eindelijk heb ik er zo eens eentje kunnen aanhouden, net als in de films. Héél cool. Anyway, de taxichauffeur was heel vriendelijk en joviaal. Hij vroeg ons waarom we hem niet uitgenodigd hadden op het diner en beval ons dat we hem de volgende keer toch zeker moesten bellen. Na een tiental minuutjes stilte begon de man opnieuw te babbelen. Hij vroeg: "Conoces un gato chino?" dus of we al eens hadden gehoord van zo'n Chinese gelukskat met zo'n pootje dat op en af gaat:

Maneki neko a.k.a. Chinese gelukskat

Wij zeiden dat we dat wel kenden waarop hij ons zei dat hij er eentje had en vroeg of we die eens wilden zien. Een beetje onwennig antwoordde ik: "Uh, ja, zeker?". Dan haalde de taxichauffeur zijn gsm uit en begon er op te tokkelen terwijl we een stijle bergaf maakten, helemaal over de weg zwieberend omdat hij niet op de baan lette. Op dat moment had ik Els al vast. Na een paar seconden gaf hij dan z'n GSM uiteindelijk aan ons om ons z'n Chinese kat te laten zien. Het duurde even vooraleer ik door had wat ik precies zag en ik ga er ook niet teveel woorden aan vuil maken. Ik ga het jullie gewoon laten zien: Maneki neko. Ja. Dat dus. (Het heeft ook even geduurd vooraleer ik dit filmpje vond om in deze blog te posten, met veel awkward zoekopdrachten zoals "gato chino pene" en "maneki neko penis") Els & ik keken elkaar aan van "Euuhhhhhwkay, wat moeten we daar nu op zeggen.", maar blijkbaar was onze reactie genoeg want de taxichauffeur was echt aan het sterven van het lachen achter zijn stuur. GELUKKIG waren we juist om de hoek van waar we moesten zijn en konden we snel uit de taxi ontsnappen. Dat had ik toch ook niet verwacht zeg, manman.

Met weer een nieuwe taxi-ervaring kon ik dus fijn gaan slapen. De rest van het weekend heb ik eigenlijk zogoed als niets gedaan, een beetje bekomen van de drukke week en mentaal voorbereiden voor de lessen die bijna starten. Héél spannend!

Dus, dat was dat. Weer een ellenlange blogpost, maar jullie zijn natuurlijk niet verplicht om het te lezen. Ik wil gewoon zo veel mogelijk vertellen waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Zoals ik al in het begin zei zal dit wel de laatste blogpost voor een tijdje zijn aangezien mijn lessen snel zullen beginnen en het leven hier dan misschien een beetje normaler zal zijn, but who knows. In ieder geval, fijn dat jullie weer gelezen hebben!

Besitos!
Zoë