Tocar, rodar y volar

¡Hola guapitos!

't Is weer tijd voor een blogpostje vanuit de Madrileense koude. Ja, het is hier écht koud. Voor dit weer ben ik niet naar Spanje gekomen, manman. Anyway, ik heb een aantal ontzettend drukke weken achter de rug. Maar goed dat ik een agendaatje heb om alles in bij te houden. Zo kan ik weer alles fijn hier neerschrijven zodat jullie weer een ellenlange blogpost hebben om de verveling mee te doorbreken (hopelijk).

Starting where I left off, de twee weken na Elien haar vluchtig bezoekje heb ik het wat rustig aan gedaan. Braaf naar de les gaan, veel gezellig thuis zitten met de kotgenoten, filmpje kijken... 't Is gewoon moeilijk om jezelf, na een lange dag les, te overtuigen naar het centrum te gaan aangezien ik er toch wel een tijdje over doe om daar te geraken. Desondanks ben ik wel nog met Andy naar een "Irish pub" geweest (alle cafés waar ze guiness verkopen noemen ze hier een Irish pub, schande eigenlijk) waar we beerpong speelden met enkele van onze vrienden. Ik was er verrassend genoeg niet héél slecht in. De dag erna belde Sobi, mijn kotgenote, me om 1u 's nachts om te vragen of ik geen zin had om mee uit te gaan. Ik zei: "Ok." En zo geschiedde. Pas om 2u45 had ik hen eindelijk gevonden, bleek dat ze gewoon een mini-botellón gingen houden op Plaza de España. Ik dacht ja, ben ik daarvoor nog afgekomen. Maaaar plots beginnen wat kerels op de trappen van het plein te jammen, echt héél coole blues. Na een tijdje bewonderen op afstand besloten we erbij te gaan zitten en dat was dan ook de trigger die ervoor zorgde dat half het plein erbij kwam zitten. Ook Sobi zong mee, ze heeft echt een zalige stem. 't Was echt een supergezellige nacht! Achteraf bleek ook dat de jongens die aanvankelijk begonnen met zingen ook effectief een bluesband hadden: Youthness Blues Band. De moeite dus.

Jamming at Plaza de España

Sobi - Jamming at Plaza de España

Het volgende weekend kwamen mijn ouders dan op bezoek. 't Was echt superleuk. Aangezien Madrid echt een winkelparadijs is moest paps een dagje achter mams en mij aan taffelen. Ik dacht, toch een beetje profiteren zolang het mogelijk is hé. We zijn ook naar de dierentuin geweest die overigens een beetje zielig was. Héél veel beton en sommige dieren werden echt niet goed verzorgd. Verder hebben we ook el Rastro bezocht, de rommelmarkt waar ik al over vertelde in een vorige blogpost. Natúúrlijk gingen we ook elke dag uit eten en de laatste avond kwamen Meg en Sobi, mijn kotgenoten, ook mee om een lekkere pizza te nuttigen. Ik zeg het, maar goed dat mijn universiteit berg af ligt. Nu kan ik er gewoon naartoe rollen. Na dat laatste etentje kwamen mijn ouders nog even mee naar ons appartement om wat spulletjes al terug mee naar huis te nemen. Het afscheid was natuurlijk weer niet zo fijn, maar binnen anderhalve maand ben ik alweer eventjes in België. Time flies!

PAELLA omnomnom

TORTILLA omnomnom

Mom got photobombed

Paps

Met de kotgenoten op terras

Huggie

Donderdagavond ging ik dan naar een kotfeestje van Jenny, Vuong en José, héél fijne mensen! Het ding is dat ik de volgende ochtend om 4u45 een taxi naar de luchthaven had om mijn vlucht naar Lissabon te halen. Om 1u30 kwam ik terug op kot aan. Ik heb dan nog een kort bad genomen en ben voor 2 uurtjes terug in bed gekropen. Althans, dat was toch het plan. Mijn wekker is niet afgegaan. Ik werd wakker door het gebonk op de deur van mijn kamertje. Meg riep dat er hier een taxi was voor mij maar dat ze hem al had weggestuurd. Ik VLIEG uit mijn bed, echt, ninjastyle! Ik spring in mijn kleren, ik ren naar de lift met mijn koffer. In de lift zit ik mijn riem nog toe te doen en eens de deuren openen spurt ik naar de deur om te zien dat de taxi er nog staat! PRAISE THE LORD dat Meg haar Spaans rotslecht is. Na overvloedige excuses vertrok ik dan gelukkig nog op tijd naar de luchthaven. Pas toen ik grond raakte in Portugal kon ik terug op mijn gemak ademen.

Mijn weekendje Lisboa kon dus eindelijk beginnen. Ik verbleef bij Eugenia, een vriendin van in Gent die daar op Erasmus was. Elien kwam een beetje later ook aan in Lissabon. De eerste avond gingen we samen naar Bon Iver kijken in Campo Pequeño, een stierenarena. Van de 4x dat ik ze gezien heb was dit toch wel de beste, vooral door de akoestiek die daar echt té menes was. Daarna zijn we nog uitgegaan in een nieuw café genaamd Casa Intendente dat pas een week open was, een prachtig huis in een dodgy neighbourhood (lees: drugsbuurt - ik had Elien stevig vast toen we daar door de straten liepen) dat echt supercool ingericht was. Het was wel echt een hipsterplekje, maar je hoort me niet klagen. De volgende dag gingen we dan naar Trafaria, een vissersdorp buiten Lissabon, omdat één van Eugenia's !!!23!!! kotgenoten daar een documentaire over aan het maken was. We sloten de dag af met een dinertje aan het strand met muziek door de worst Coldplay-coverband ever, genaamd Coolplay (ja, echt.). De volgende dag was al onze laatste. Eugenia nam ons mee op Tram 28 van waaruit we een deel van de stad hebben kunnen zien. We hebben wat rondgewandeld, een verborgen park ontdekt waar we in een boom zijn gekropen en zo onze eigen miradouro (uitzichtspunt) over het water en de grote brug hadden en wat in de zon gelegen bij een fonteintje. Héél gezellig! 's Avonds gingen we dan naar een garage in een achterbuurt van Lissabon waar Patricio, nog een kameraad uit Gent, echte Argentijnse empañadas ging maken. Voor 50ct per empañada hebben we ons daar goed volgestoken. Daarna zijn we nog fijn gaan dansen in Chapito waar een bandje Portugese muziek speelde. De volgende ochtend moest ik weer vroeg op om mijn vliegtuig te halen, deze keer gelukkig zonder problemen. TOPweekendje!

Elien in Casa Intendente

Elien en Eugenia

Sohel, Ivona, Miguel, Elien en Eugenia

Elien

Elien in onze miradouro

Patricio topchef

Maandag kwam ik dus terug aan in Madrid, helemaal afgepeigerd. Dinsdagavond stond Eugenia weer aan mijn deur. Deze keer kwam zij mij bezoeken voor een weekje. We hebben ons samen echt weer goed geamuseerd. Woensdag was het Halloween en mijn kotgenoten hadden een feestje georganiseerd op ons appartement. Er kwam een pak meer volk dan verwacht waardoor het echt bomvol stond, maar waardoor het ook extra gezellig was. Na een paar uurtjes mingle'en zijn Eugenia, Gloria, Michael (klasgenoot) en ik dan vertrokken naar de Arena waar we met Steve Aoki gingen feesten. Of dat was toch het plan. Daar aangekomen merkten we al snel dat het onbehaaglijk druk was, geplet worden langs alle kanten terwijl we nog lang niet vooraan stonden. En daarbij was Steve Aoki nog niet eens goed! Van de paniek die er is uitgebroken hebben we eerlijk gezegd niets gemerkt. Ik heb het vuurwerk wel in het volk horen afgaan en geroken heb ik het natuurlijk ook, maar ik heb geen mensen zien wegrennen en zeker niets van een stampede gemerkt. Het was pas de volgende dag, toen mams belde om te vragen of ik ok was, dat ik hoorde wat er allemaal precies gebeurd was. Wel een klap in het gezicht.

Halloween met de kotgenoten (- Megg)

Indiaantjes!

In de Arena

De rest van de week verliep wat rustiger. Ik ben nog naar een Belgian night gegaan waar we dus, zoals de naam al zegt, samenkwamen met een heel deel Belgische erasmusstudenten in een Belgisch café. 't Was echt heel leuk, fijn om hun verhalen eens te horen. Eugenia ging vaak alleen op pad omdat ik nogal veel les had. Ik ben wel met haar en Eva, Eugenia's beste vriendin en ook erasmusstudent in Madrid, gaan uiteten in Ojalá, een heel gezellig restaurant in Malasaña. De volgende avond heeft Eugenia lekker voor me gekookt en hebben we samen wat filmpjes gekeken. Fijn avondje! De volgende middag moest ze helaas alweer vertrekken maar we zien elkaar snel weer in Gent.

Met Eugenia in Ojalá

Gisteren had ik ook nog een hele fijne avond met Gloria. Na onze lessen zijn we meteen vertrokken naar een shoppingcenter buiten de stad waar we fijn gewinkeld hebben in heaven called Primark en daarna zijn we Chinees gaan eten. Supergoedkoop maar vooral superlekker!

Nu zijn jullie weer helemaal up-to-date met mijn leven hier in Madrid (als jullie het tot hier hebben kunnen volhouden). Dit weekend komen Tine vanuit Salamanca en Joren & Frederik vanuit Gent op bezoek. GEEN RUST.

Besitos en tot snel!

Zoë