Fiesta y siesta con mis mejores amigas

¡Hola mis guapos!

Hier ben ik weer met yet another blogpost. Maar ik beloof dat het na deze wel een beetje rustiger zal worden. Mijn les begint namelijk de 25ste en vanaf dan zullen mijn dagen wel ietsje minder avonturen die het vertellen waard zijn bevatten. Deze keer zal het gaan over de dagen dat mijn fijnste vriendinnen Lore, Esther & Fenne me kwamen opzoeken hier in Madrid. Ze kwamen maandag 10 september rond de middag aan en vrijdag de 14de 's middags vertrokken ze weer naar ons vertrouwde, betrekkelijk koudere, belgenlandje.

Helaas begon maandagnamiddag ook meteen mijn Spaanse cursus. De test had voor mij beslist dat ik op niveau B2 zat, het hoogst mogelijke voor de cursus. Ik was eerst bang dat ik dat niveau niet aan zou kunnen omdat ik wel redelijk wat kan begrijpen en schrijven -de test was louter schriftelijk- maar zelf spreken is nog steeds erg moeilijk. Ik hoopte dan ook in deze lessen heel wat Spaans te kunnen babbelen omdat dat vooral hetgeen is waar ik nog hard aan moet werken. Helaas, de lessen waren helemaal niet zoals ik had gehoopt. Ten eerste zaten we in een klein klaslokaal op elkaar gepropt met 60 man. Er was geen airco. Ik weet dat dat klinkt alsof ik een luxepony ben -which sometimes I am- maar als je met zoveel man bijeen zit in een klein klaslokaal terwijl het buiten 33°C is, is dat niet echt aangenaam. Daarbij kwam nog eens dat de les van 15u tot 19u duurde, 4uur dus. Drie van de vier uur spenderen we aan grammatica (werkwoordstijden, JOEPIE!) die ik al gezien heb. Het overige uurtje spenderen we aan ofwel lezen, ofwel schrijven, ofwel babbelen. Aangezien ik er alleen maar zit voor het babbelen is het dus allemaal een beetje nutteloos voor mij. Daarenboven zitten we met 60 Erasmussers in de klas (waaronder een 45-jarige Britse dame, dappere vrouw) waardoor je nauwelijks aan de beurt komt. Dus als we dan eens babbelen, heb ik er nog niet veel aan. Mijn luisterskills gaan er dan wel weer op vooruit. En de professor is ook best een aangename man met een supertypische Spaanse naam: José (a.k.a. Josito) Luís Alvarez. De eerste twee dagen ben ik dan ook braaf naar mijn les geweest om te zien of er iets zou veranderen qua leerstof, maar blijkbaar niet. De volledige twee weken zouden gewijd zijn aan de subjunctief, voorwaardelijke zinnetjes en causale voegwoorden. Not my cup of tea, of copa de sangria om het zo te stellen. Daar kwam dan ook nog eens bij dat ik mijn vriendinnetjes pas rond 20u30 in het centrum kon gaan begroeten nadat mijn les gedaan was. Daarom besloot ik woensdag al niet naar de les te gaan. Ik spendeerde liever mijn volledige dag met de meisjes dan roosterend achter een schoolbank, logically.

Dus, terug naar Fenne, Lore & Esther. Na mijn eerste vermoeiende les op maandag ging ik even naar huis om me op te frissen om me daarna bij mijn friends in het centrum te voegen. We gingen op zoek naar een restaurantje om iets te eten en na een hele tijd rondwandelen zetten we ons op een gezellig terrasje in de buurt van Ópera neer. Daar namen we gewoon het menu van de dag en genoten we van een flesje wijn. In totaal waren we €60 kwijt, dus €15 per man, voor een voorgerecht, hoofdgerecht en een fles wijn. Niet slecht.'t Was niet bijzonder lekker, maar het was ook zéker niet slecht! Daarna hadden Fenne & ik nog een goestingske in een froyo dus keerden we terug naar Sol. Daar werden we aangehouden door 2 meisjes die ons uitnodigden mee op pubcrawl te gaan. Een pubcrawl bestaat erin dat je voor €10 wordt meegenomen naar 4 bars/discotheken. Je mag in elke discotheek gratis binnen en krijgt overal een gratis drankje of een shotje, heel leuk dus! We besloten eens mee te gaan, we hadden toch nog 3 avonden samen te spenderen. Dat bleek een zeer goede keuze. De discotheken waren alle vier heel fijn en we ontmoetten een heel deel mensen zoals Duitsers en heel grappige Australiërs, waaronder een homo die supergelukkig naar ons toe kwam gerend met de woorden "Oh Em Gee, this is my favourite sooooong!" toen ze Call Me Maybe draaiden, waarna hij met ons mee begon te dansen en begon mee te zingen. Luidkeels is hierbij nog een understatement. Memorabel momentje. Na 4 discotheken, ettelijke sangria's, wodkaredbulls, tequilashotjes, wodkashotjes en nog andere shotjes van een of ander stroperig doorschijnend goedje, was de avond rond 3u30 ten einde en nam ik de nachtbus terug naar mijn appartementje terwijl de girls zich naar hun hostel repten om in hun bedjes te kruipen. Zéér geslaagde avond en een wonder dat geen van ons ergens in de goot wakker werd.

FOOD

D.I.V.A.'s

Vlotte Australiërs

Groepsfoto met mijn chickies

De tweede dag hielden we het dan maar wat kalmer. Nadat ik terug was van mijn les zijn we in een Italiaans restaurantje gaan eten, ook weer heel lekker, en achteraf iets gaan drinken. Allemaal heel gezellig! Tegen 23u30 nam ik dan de metro weer terug naar mijn appartementje om er op tijd in te kruipen. De vermoeidheid van de nacht ervoor was er nog niet helemaal uit. De dag erna had ik vrijaf genomen om volledig met hun te spenderen. 's Morgens had ik wel eerst om half 9 afgesproken met een Brits meisje uit mijn les om onze metroabonnementen in orde te brengen. Althans, ik dacht dat we om half 9 hadden afgesproken. Rond 8u25 stond ik, netjes op tijd, aan dat bureau, na om 6u30 opgestaan te zijn en een lange metrorit achter de rug te hebben. Ik stuurde naar Charlotte dat ik er was en ik kreeg een bericht terug: "I thought we said half nine?! X" en ik stuur terug van ja, 't is toch half 9. Maar BLIJKBAAR zeggen ze dus in Engeland half 9 tegen half 10. Taalbarrières! Zalig toch! Maargoed dat ik in een vrolijke bui was. Toen wachtte ik nog een klein half uurtje tot Charlotte ook gearriveerd was en gingen we samen naar binnen. Een keer het bureau binnengestapt mochten we aan een desk bij een jong meisje gaan zitten, hoewel we geen afspraak hadden. Er was niemand anders in de wachtzaal, geen enkele andere klant. Toch kregen wij ons abonnement niet en moesten we een afspraak maken voor de week erop. Dan pas mochten we terugkomen omdat alles tot dan volgeboekt zat. Dat meisje zei, "ja, als nu mijn afspraak van 9u10 komt opdagen zit ik hier met jullie. En wat dan?" Maar er WAS NIEMAND!!! hhhhh! + Ze zaten daar met drie! Vrolijke bui dus een klein beetje over.

Gelukkig had ik na deze hele affaire afgesproken met mijn girlfriends. Ik zag ze aan Sol waar we de metro namen naar Rio (niet in Brazilië), een park aan de rivier die door Madrid loopt aan de rand van de stad. 't Was echt een súpermooi park, met heel veel groen gras en vlotte fonteintjes en nevelaars. Perfect dus voor een beetje verkoeling in dat zwoele Madrileense weer. Ik moet ook even vermelden hoe PROPER het daar was. Alles is hier zo proper in Madrid, je kan hier bijna van de grond eten! 't Is echt niet te vergelijken met de rommel in de Belgische steden. In ieder geval, we hebben echt genoten van ons namiddagje daar: fijn in het gras liggen, wanneer we het te warm krijgen door de fonteinen gaan rennen, kijken naar de Spaanse chicos met hun geoliede lijven en de speedo's tussen hun billekes... Livin' the life! 't Is ook daar dat ik mijn nieuwe camera van de rommelmarkt op La Rostra heb uitgetest. 'k Ben er echt héél tevreden van.

Met mijn nieuwe camera

Met mijn nieuwe camera

Lore negerin

Even nevelen

Melders hotselie

Na ons namiddagje in Rio besloten we naar het volgende park te trekken: El parque del Buen Retiro. Daar huurden we een roeibootje onder ons vier en gingen we wat ronddobberen op de plas. Dat was echt zó gezellig! Ik kwam er wel achter dat ik echt geen enkele roeiskills whatsoever in mijn lijf heb. Gelukkig hadden de andere 3 chickies dat wel. De 45 minuten vlogen voorbij en we amuseerden ons echt héél goed op het water. Gezellig babbelen, bijna aanvaringen met andere bootjes veroorzaken, foto's maken van Gianni Loco, maar vooral gewoon relaxen. Na ons boottochtje zochten we het kristallen paleis op. Dat zag er echt prachtig uit, vooral omdat de zon al zo laag stond.

Lore & Fenne

El palacio de Cristal

Roeien in Retiro

Na zo'n namiddagje niets doen, wat vermoeiender is dan je zou denken, hadden we toch allemaal wel een hongertje gekregen. Daarom gingen we terug naar Ópera waar de Mercado San Miguel in de buurt is. Dat is een tapasmarkt die elke dag open is en waar je je heel goedkoop kan volsteken met de lekkerste Spaanse gerechtjes. Die avond kozen Fenne & ik voor een bord paella, iets wat ik nog nooit geprobeerd had - I know, shame on me. Esther ging voor een stukje pestolasagne en een mini-pizza, terwijl Lore koos voor een stukje tomatencrèmelasagne. Na lekker gegeten te hebben, gingen we naar het park bij het Palacio Real waar we een flesje cava kraakten. Daar hebben we nog de hele avond fijn liggen keuvelen alvorens terug naar onze bedjes te trekken.

Mercado San Miguel

Kersjes stapelen, een job als een ander.

De volgende ochtend ging ik al vroeg naar mijn campus om mijn Erasmus Student Network-kaart aan te vragen. Na een eeuwigheid te hebben aangeschoven was dat eindelijk in orde en nam ik ook wat flyers mee voor Fenne, Lore & Esther zodat ze gratis binnen zouden kunnen op het Erasmus openingsfeestje in discotheek Kapital die avond. Daarna ging ik naar Chueca, een toffe wijk met heel veel designwinkels die ook wel bekend staat als dé homowijk van Madrid. Daar bracht ik mijn volle fotorolletjes binnen in de Lomowinkel. Daarna ging ik naar Sol waar ik eventjes gewinkeld heb terwijl de andere chicas terug naar Rio waren na een ochtendje souvenirshoppen. Na een fondke gelegd te hebben in de McDonalds toen ze terug waren, gingen de meisjes naar hun hostel om zich op te frissen en deed ik hetzelfde op mijn appartement. Rond 22u30 kwamen Fenne, Lore & Esther aan op mijn appartement om voor te drinken voor het feestje die avond. Er was nog een boel ander volk, vrienden van mijn andere kotgenoten, best toffe mensen allemaal! We hebben dan nog twee flessen van die lekkere cava gekraakt en een beetje rum naar binnen gegoten, tot we door hadden dat we de tijd uit het oog verloren waren. Het was immers al 23u45 en de metro sloot rond 00u - 00u30 en we moesten nog een heel eind afleggen. Halsoverkop lieten we dus alles zoals het was en haastten we ons naar het station waar we verdacht lang moesten wachten op de metro. Gelukkig kwam ie uiteindelijk toch en na twee keertjes overstappen hadden we onze bestemming bereikt: discotheek Kapital, een gigantische dancing met 7 verdiepingen. Op elke verdieping werd een andere muziekstijl gedraaid en er was zelfs een karaokekamer. Helaas was er, toen we aankwamen, een rij van honderden meters aan de ingang, echt immens lang dus. Die leek helemaal niet vooruit te gaan dus besloten we maar ergens anders heen te gaan. We zijn dan een bar ingegaan waar we een waterpijp gerookt hebben en een glaasje witte wijn gedronken hebben, of toch geprobeerd hebben want dat was echt de vieste wijn ooit. Daarna hebben we een taxi naar Sol genomen waar we naar een andere bar/discotheek zijn geweest die we ook tijdens de pubcrawl aan hadden gedaan. Die heette Commo. 't Was echt een héél fijne avond! We hebben daar vlot gedanst met Spanjaarden, Peruvianen en andere Belgen ("Where are you from?" "Belgium." "WIJ OOOOK! WOOOOHH!"). Toen de discotheek daar sloot volgden we een Peruviaan naar een échte flamencobar waar duidelijk nog nooit een toerist een voet had binnen gezet. Die bar heette La Candela en was ook echt heel tof. Een lange smalle vrouw stond daar op immens hoge hakken rond te tokkelen op de vloer terwijl ze met haar handjes in de lucht knipperde, héél fijn en vooral héél Spaans. Na een lange nacht/ochtend bereikten we met hulp van de Peruviaan eindelijk de hostel van Lore, Fenne & Esther waar we definitief afscheid namen. Ze vertrokken namelijk de volgende middag en ik was er op dat moment al vrij zeker van dat ik niet op tijd wakker zou zijn om ze nog te zien.

Poging tot kraken van de cavafles

Shisha

Hi-larische Spanjaard die vlot meezong met "She's a mééééénièc méééééénièc"

La Candela, de flamencobar

De volgende middag ging alles er bij mij natuurlijk een beetje kalmer aan toe. Ik was niet van plan nog iets te doen die dag, tot Els me vroeg om mee te gaan naar het Erasmus openingsdiner in het Vicente Calderón stadion van Atlético Madrid. Ik dacht, ja, waarom niet hé! Dus rond 21u stond ik samen met Els en nog een tweehonderdtal andere Erasmussers aan het voetbalstadion waar we naar binnen werden geleid in een zaaltje met lange tafels, versierd met vlagjes van verschillende landen (natuurlijk niet van België) en fijne ballonnetjes. We moesten 13euro betalen, maar wisten eigenlijk niet echt wat te verwachten. Uiteindelijk was het dus een vijfgangenmenu met gratis bar van bier en sangria tot half 1! 't Was echt nog zot! Het eten was nu niet echt om over naar huis te schrijven maar 't was ook echt niet slecht. Daarna was er nog een klein feestje, maar Els & ik waren beiden heel erg moe door de voorgaande nacht (Els was naar Kapital geweest) dus besloten we rond 1u30 naar huis te gaan. Helaas waren de metro's al gesloten dus moesten we een taxi zoeken. Eindelijk heb ik er zo eens eentje kunnen aanhouden, net als in de films. Héél cool. Anyway, de taxichauffeur was heel vriendelijk en joviaal. Hij vroeg ons waarom we hem niet uitgenodigd hadden op het diner en beval ons dat we hem de volgende keer toch zeker moesten bellen. Na een tiental minuutjes stilte begon de man opnieuw te babbelen. Hij vroeg: "Conoces un gato chino?" dus of we al eens hadden gehoord van zo'n Chinese gelukskat met zo'n pootje dat op en af gaat:

Maneki neko a.k.a. Chinese gelukskat

Wij zeiden dat we dat wel kenden waarop hij ons zei dat hij er eentje had en vroeg of we die eens wilden zien. Een beetje onwennig antwoordde ik: "Uh, ja, zeker?". Dan haalde de taxichauffeur zijn gsm uit en begon er op te tokkelen terwijl we een stijle bergaf maakten, helemaal over de weg zwieberend omdat hij niet op de baan lette. Op dat moment had ik Els al vast. Na een paar seconden gaf hij dan z'n GSM uiteindelijk aan ons om ons z'n Chinese kat te laten zien. Het duurde even vooraleer ik door had wat ik precies zag en ik ga er ook niet teveel woorden aan vuil maken. Ik ga het jullie gewoon laten zien: Maneki neko. Ja. Dat dus. (Het heeft ook even geduurd vooraleer ik dit filmpje vond om in deze blog te posten, met veel awkward zoekopdrachten zoals "gato chino pene" en "maneki neko penis") Els & ik keken elkaar aan van "Euuhhhhhwkay, wat moeten we daar nu op zeggen.", maar blijkbaar was onze reactie genoeg want de taxichauffeur was echt aan het sterven van het lachen achter zijn stuur. GELUKKIG waren we juist om de hoek van waar we moesten zijn en konden we snel uit de taxi ontsnappen. Dat had ik toch ook niet verwacht zeg, manman.

Met weer een nieuwe taxi-ervaring kon ik dus fijn gaan slapen. De rest van het weekend heb ik eigenlijk zogoed als niets gedaan, een beetje bekomen van de drukke week en mentaal voorbereiden voor de lessen die bijna starten. Héél spannend!

Dus, dat was dat. Weer een ellenlange blogpost, maar jullie zijn natuurlijk niet verplicht om het te lezen. Ik wil gewoon zo veel mogelijk vertellen waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Zoals ik al in het begin zei zal dit wel de laatste blogpost voor een tijdje zijn aangezien mijn lessen snel zullen beginnen en het leven hier dan misschien een beetje normaler zal zijn, but who knows. In ieder geval, fijn dat jullie weer gelezen hebben!

Besitos!
Zoë

Los primeros días

De ochtend na mijn aankomst werd ik al vroeg wakker door de warmte van de zon op mijn gezicht. De zon staat namelijk de héle dag van 's morgens tot 's avonds op mijn raam (en op het balkon) te branden. Ik begon dan maar mijn koffers uit te pakken en mijn kleren weg te steken in mijn kast. Tot mijn grote verbazing merkte ik dat ik niets belangrijks vergeten was, héél unlike me. Nadat ik mijn kamertje wat opgefleurd had nam ik een fijne koude douche in onze fancy massagedouche - luxepony hé, je kent mij.

Na wat restjes van de Chinees die nog over was van de avond ervoor opgepeuzeld te hebben op het balkon, ging ik samen met Sobi de buurt verkennen.Ons appartement ligt ongeveer 8km ten zuiden van het Madrileense centrum in een residentiële buurt. Er zijn niet veel studenten te vinden, vooral veel oudjes en families. Gelukkig geraak je heel makkelijk in het centrum met de metro en de bus en dat op zo'n 20 minuutjes/een half uurtje tijd. Sobi legde me uit hoe ik aan een metroabonnement moest geraken en ze toonde me een rommelwinkeltje gerund door Chinezen waar ze echt álles hebben: van speelkaarten, opbergdozen en handdoeken tot potten, pannen, make-up en parfum.

Na ons buurtonderzoek besloot ik dan rond 14u30 te vertrekken naar mijn campus: Universidad Complutense de Madrid. Ik moest namelijk om 18u15 een test maken waar ze uit zouden afleiden op welk niveau mijn Spaanse taalvaardigheid zich bevond. Ik nam dus de metro naar "Ciudad Universitaria", 1 keertje overstappen en 3 haltes. Op 20 minuutjes was ik er. Dan moest ik er de faculteit van Rechten zien te vinden. Ik dacht dat dat wel geen probleem zou vormen, alles zou daar wel vlot aangegeven staan. Ja. Niet dus. Om 17u30 had ik EINDELIJK die faculteit gevonden, na 2,5 friggin' uur ronddolen op de grootste. Campus. Ooit. Ik zeg het, die campus is half zo groot als héél Gent, HUMONGOUS.

Kaartje van de campus, dat ik natúúrlijk niet bij had.

Maar goed, ik had de Rechtenfaculteit uiteindelijk dan toch op tijd gevonden, net als honderden andere Erasmusgangers. Na wat rondgekeken te hebben in de faculteit ging ik aanschuiven in de grote hal waar ik mijn test moest afnemen. Ik hoorde wat Vlaams gebrabbel achter me dus voegde ik me bij deze 2 meisjes, eentje van Gent en eentje van Leuven. We geraakten aan de praat en na 10 minuutjes kwam uit dat Els, het meisje van Gent, en ik al hadden gemaild i.v.m. onze Erasmus en hoe aan een kot te geraken hier. ¡Qué casualidad!

Na het maken van de test nam ik de metro terug naar "Francos Rodriguez", de metrohalte in mijn buurt. Eens aangekomen ging ik naar de supermarkt, wat inkopen doen. Ik was echt verbaasd over hoe goedkoop het wel niet was als je een beetje zocht. Zo kon ik voor €2 zes verse croissants kopen, een fles witte wijn voor €3, een fles cava voor een luttele €1,73 (en hij was zelfs lekker!)... Echt álles was goedkoper! Ik kwam buiten met 3 zakken vol eten en drinken en ik moest nog geen €25 betalen! Zot.

Rond 20u30 was ik dan eindelijk thuis, bekaf. Na mijn avondeten (diepvriespizza :-() ontspande ik nog een beetje met wat muziek en Skype met mijn ouders, maar daarna ging ik toch al redelijk vroeg slapen. De volgende dag moest ik namelijk om 9u alweer aan de Faculteit van Tandheelkunde staan voor een infosessie voor de Erasmussers. Het was best interessant allemaal, maar ik moest toch echt moeite doen om niet terug in slaap te vallen in die cinemazetels. Daarna ging ik met Els op zoek naar onze faculteiten (Els doet communicatiewetenschappen) om wat papieren in orde te brengen. Na anderhalf uur was dat allemaal geregeld. Dan zochten we het polyvalente gebouw op om onze studentenkaart te regelen. Man, dat DUURDE! Die Spanjaarden zijn zo sloom, allemaal met een "mañana"-mentaliteit. Daar moet ik echt nog aan wennen. Ik ben gewend om alles zo snel mogelijk in orde te maken zodat ik er vanaf ben en me daar geen zorgen over hoef te maken. Dat is hier dus not done. Toen dat eindelijk in orde was, gingen Els & ik op zoek naar de faculteit van Statistiek waar we moesten zijn voor onze Erasmuskaart. Godmins. Niet. Te. Vinden. Anderhalf uur hebben we in de blakende zon rondgelopen, op zoek naar die faculteit. Toen we 'm eindelijk gevonden hadden, gelukkig als we waren, bleek dan ook nog eens dat het Erasmusbureau gesloten was. Seriously. Ik kon echt achterover vallen. Na die ontnuchtering sleepten we ons dan maar terug naar de metro, waarna ik weer naar mijn appartementje terugkeerde.

's Avonds ging ik met mijn kotgenoten naar een botellón, spontaan georganiseerd door enkele Erasmusstudenten. Een botellón is dus een samenkomst van jongeren in een park of een andere publieke plaats. Iedereen neemt z'n eigen drank mee en het is gewoon de bedoeling om gezellig samen te zijn, wat te babbelen enzo. Het zou plaats vinden in het park aan de Templo de Debod, ruïnes van een oude Egyptische tempel. Aangezien het slechts 2 dagen geleden bekend was geraakt dat er een botellón zou zijn, verwachtten we niet teveel mensen. Daar zaten we ook weer helemaal mis. Minstens 700 man was daar aanwezig. Bomvol stond dat park.

Botellón bij de Templo de Debod

We zijn dan niet zo lang daar gebleven. Met dat er zoveel volk was was het ook moeilijk om te socializen. De groepjes waren allang gemaakt toen we daar aankwamen. We zijn dan tegen 1u vertrokken naar Sol waar we nog iets zijn gaan drinken. Die bar was echt zálig. Alles was wit geschilderd en overal stonden kleine vierkanten tafeltjes met vierkanten krukjes bij. Het beste aan de bar was echter de prijs van het bier. Voor €3 kreeg je daar een emmer ijs gevuld met 5 pintjes. Of als je in een vlotte bui bent, kan je ook voor €20 30 pintjes krijgen. Nie shlecht, me dunkt. Het was rond 2u toen we daar aankwamen denk ik. In ieder geval hoorden we plots heel veel gejoel en gelach. Toen we omkeken stond er een oudere dikke ober op een van de kleine tafeltjes zwoel te dansen op Ke$ha. Hij had een witte t-shirt aan en was bier over z'n hoofd en buikske aan het gieten terwijl hij zich er met de andere hand fijn mee inwreef HAHA. Hi-larisch.

€3 voor 5 pintjes HUYYYY

Na die goedkope pintjes vonden mijn vrouwelijke kotgenoten wel dat het tijd was om een cocktailtje te gaan drinken. We zijn dan ergens op een terrasje gaan zitten waar ik de grootste Daiquiri ooit kreeg voor een schamele €4. Andy ging dan weer voor een halve liter, maar dat kon de barman klaarblijkelijk niet onthouden want hij kwam af met een liter bier. Oh well! We zullen maar niet klagen zeker.

Andy met z'n vlotte pint

Nadat al de alcohol op was en de bar sloot, besloten we dan ook maar ons appartementje terug op te zoeken. Na een beetje uitgeslapen te hebben -voor zover dat gaat in deze hitte- gingen Sobi, Andy & ik eindelijk het centrum eens een beetje verkennen en nog wat spulletjes voor me regelen. Zo zijn we wat foto's gaan afprinten om mijn kale muur wat op te fleuren en ben ik ook een Spaanse simkaart gaan halen. Mijn Spaanse nummer staat in de eerste blogpost.

Mijn fotomuur

Nadat de boodschappen gedaan waren gingen we wat tapas eten. We wisselden onderling onze bordjes uit: roquefortkroketjes, brood met brie en varkensvlees en een soort van varkensvlees gedrenkt in een alcoholisch sausje met patatas bravas. Heel lekker allemaal! Daarna gingen we het Palacio Real bezoeken. Voor €5 mochten we binnen en het was echt huuuuge! We bezochten de eetkamers, slaapkamers, zitkamers en talloze andere kamers van het paleis. Het was ook echt opvallend dat ze voor elke kamer precies een andere interieurarchitect hadden aangenomen. Geen enkele kamer of hal paste bij de voorgaande. 't Was echt een samenraapsel van verschillende stijlen, zelfs kamers met een behangpapiertje met Aziatische draken en vissen kwam je er tegen. Dat staat eigenlijk lijnrecht tegenover bv. Buckingham Palace en Versailles, waar alles piekfijn uitgedacht is en waar alles perfect bij elkaar past. De Spanjaarden zijn dus zelfs op interieurvlak een pak losbandiger! Wel cool. Na de vertrekken van de koning en koningin hebben we de koninklijke apotheek bezocht en daarna het wapenmuseum. Dat laatste was ook echt héél vet. Voor we naar binnen gingen hadden we afgesproken onze favoriete wapenuitrusting, harnas en paardenharnas te kiezen :-D Ik koos voor een houten kruisboog waar bloemetjes in gekerfd waren, een heel vet rond schild, een zwart harnas en een harnas voor mijn denkbeeldige paard met een hoorn op het hoofd! Ik zou zo een fashionable riddertje geweest zijn! Na dat bezoek waren we wel echt doodmoe en zijn we weer op een terrasje gaan zitten waar Andy & Sobi churros con chocolate hebben gegeten. Ik heb ook eens geproefd maar ben er niet zo weg van.

Tapas!

Andy bij een fontein voor het paleis

Buitenkant van het paleis

Binnen in het paleis

Churros

Na de churros gingen we weer terug naar huis waar we de avond hebben afgesloten met een film: Juan de los Muertos, de Spaanse versie van Shaun of the Dead. Héél grappig! De volgende dag, het was ondertussen zondag, gingen we 's middags naar La Rostra, een markt in La Latina. Ik was echt in de zevende hemel. Die markt is echt gi-gantisch. We hebben er 3 uur rondgewandeld en nog lang niet alles gezien. Het was niet alleen een gewone markt met veel juweeltjes, kleren, leren tassen en boeken, het was ook een rommelmarkt. Als je een beetje zocht kon je ook daar echte pareltjes vinden. Zo heb ik er een zalige camera gekocht (Praktica Nova) voor een luttele €25! Daar heb ik voor afgepingeld als een echte pro want aanvankelijk vroeg hij er nog €50 voor. La Rostra was dus echt wel het coolste wat ik al gezien had tot nu toe, en het beste is (of ergste, vanuit budgettair opzicht gezien) dat deze markt ELKE zondag plaatsvindt!

Drool

Héél mooie lederen tasjes

Waaiers, die echt goed van pas komen in deze hitte

Rond 15u30 gingen we dan een tapasbar binnen waar we een klein beetje gegeten hadden, ook weer heel lekker. Andy & ik probeerden ook de vermout eens uit, een sterke drank die ze hier op tap hebben. Geen fan! Daarna wilden we de metro terug naar ons appartement nemen, maar net voor we wilden oversteken naar het station, hoorden we muziek van een binnenplaats komen. We besloten eens te gaan kijken, beste idee van de dag. We gingen de trappen af en kwamen op een binnenkoer die volhing met vlaggetjes, de muren waren beschilderd en iedereen was aan het lachen. Er was ook een aerobicsles aan de gang, maar geen serieuze. Het volk dat mee danste was allemaal in gewone kleren en iedereen had de grootste lol. Sobi & ik besloten mee te gaan doen terwijl Andy een pintje voor €1 dronk. Het was echt héél leuk! Na de aerobics bleven we nog een tijdje rondhangen. Het was er gewoon zo gezellig. Er was nog een optreden van twee kerels die sketches opvoerden. Wanneer ik het verstond was het wel heel lollig! Het was een protest tegen de Spaanse regering en hoe die de economische crisis aankaart. Daarna was er een gymkhana, een wedstrijd tussen verschillende teams die leuke opdrachten moeten volbrengen zoals bv. citroenen doorgeven met de mond, van die dingen. Dit hele gebeuren was eigenlijk ontstaan als een protest tegen de privatisering van de binnenkoer waarop al dit leuks plaatsvond. De regering was nl. van plan om de binnenplaats, na het afschaffen van het openbaar zwembad wat het eerst was, volledig ontoegankelijk te maken voor het gewone volk.

Verkoeling en wat aerobicsfun!

Kerel die random gitaar begint te spelen

Andy & Sobi

Tijdens de sketches

"Water zou geen onderhandeling mogen zijn, het is een basisbehoefte."

Rond 18u30 besloten we dan toch maar weer naar het appartement te gaan, we waren weer afgepeigerd genoeg. Na wat gegeten te hebben, hebben we samen gekaart: Irish snap, heel tof spel! En daarna hebben we naar Iron Sky gekeken, de meest absurde film ooit over Nazi's die na WO II in plaats van te assimileren zich verborgen hebben op "zie dark saaid of zie moen". Ook weer héél grappig!

Ok, dit was echt een héél lange post. Respect als je het volgehouden hebt tot het einde. De volgende zal over het bezoek van mijn fijnste vriendinnetjes Fenne, Lore & Esther gaan!

Besitos!
Zoë

Het chaotische vertrek en de vlotte aankomst

¡Hola mis chicos y chicas!

Na even overwegen heb ik dan toch besloten om een blog bij te houden, of het althans te proberen. Hier zullen jullie dus over al mijn avontuurtjes (of toch bijna allemaal ;-)))))))) ) in de Spaanse hoofdstad kunnen lezen. Ik ga ook proberen zoveel mogelijk foto's erbij te zetten enzo, kwestie van het een beetje interessanter te maken.

Ik zal dan maar beginnen bij het begin: het vertrek. AMAI. Zó chaotisch! De ochtend voor ik vertrok merkte ik plots, toen ik mijn portefeuille aan het uitmesten was, dat ik mijn identiteitskaart ergens -God weet waar- verloren was. Hélemaal in paniek natuurlijk belde ik naar mama die me gerust stelde dat dat allemaal wel in orde zou komen en dat ik me maar moest concentreren op mijn laatste examen. Ja. Ik had nog een examen in de namiddag voor ik vertrok. Gelukkig is dat vlotjes gegaan. Daarna ben ik nog fijn met Ilona gaan wandelen, een beetje gaan winkelen en wat gaat drinken. Héél gezellig! Als laatste avondmaal ben ik dan met An-Sofie in de Amadeus gaan eten, al filosoferend over het leven boven een plateau ribbekes met een Duvel in de hand. Ik moest me toch nog één keer helemaal tot de nok kunnen volsteken vooraleer ik me overgaf aan die inimini Spaanse tapashapjes en vieze sangria (geen fan).

An-Sofie is er klaar voor

Na het eten repte ik me terug naar Bert z'n kot waar ik tijdelijk studeerde omdat ik mijn eigen kot opgezegd had. Ik ruimde snel nog wat op en rond 21u30 vertrokken paps & ik richting Roy cité. Pas om 23u30 kon ik mijn koffers beginnen pakken. Aangezien ik de volgende ochtend al om 8u aan de gemeente moest zijn voor mijn voorlopige identiteitskaart, had ik dus geen tijd om al dat werk tot de volgende dag te laten. Na 3268796542x wegen, herverdelen en herschikken, kwamen we tot de conclusie dat ik veel te weinig plaats had. We reserveerden dus nog een koffer extra erbij en om 3u30 waren ze EINDELIJK gereed.

Na een korte nacht stond ik dus zo fris en monter als ik kon om 8u op de stoep van het gemeentehuis. Na wat administratief gedoe kreeg ik daar een documentje waarmee ik in Hasselt mijn effectieve voorlopige identiteitskaart kon gaan afhalen. Helaas kon die vrouw aan de balie me niet zo maar laten gaan, tevreden en opgelucht dat ik mijn kaartje kon gaan halen. Nee. Ze moest er ook nog eens bij zeggen dat er een grote kans was dat ik niet kon vertrekken aangezien Ryan Air altijd heel moeilijk doet om documenten die afwijken van de standaard. Zelfs al is het een geldig reisdocument, bestond er nog steeds een grote kans dat ze me het land niet uitlieten. Mijn hart zat in mijn keel. Ik moést immers die middag het vliegtuig nemen aangezien ik de volgende dag een leveltest moest maken. Zonder die test mocht ik niet meedoen aan de cursus Spaans die, vooraf aan de echte lessen, gratis gegeven wordt aan Erasmusstudenten.

Anyway, in Hasselt ging alles héél vlot. Op 5 minuutjes stonden we weer buiten het Rijksarchief en had ik mijn voorlopige identiteitskaart op zak. Het was ondertussen 10u en ik moest nog afscheid nemen van mijn grootouders. Eerst moest ik wel nog een tussenstop maken in Peer waar Fabrice, mijn kersverse achterneefje, op me wachtte. Ik moest en zou hem nog ontmoeten alvorens naar Spanje te vertrekken. Wat. Een. Schatje. Hij was precies 2 weken oud en al zó ontzettend knollig.

Fabrice

Na dat vertederende bezoekje moest ik dan meteen verder om afscheid te nemen van mijn grootouders, het moment waar ik al voor vreesde sinds ik hoorde dat ik op Erasmus mocht vertrekken. Iedereen die mij een beetje kent weet hoe erg ik gehecht ben aan hen en vooral, hoe zij gehecht zijn aan mij. Alles ging vlotjes toen ik er aankwam. Ze deden een beetje alsof er niets aan de hand was. Maar omdat ik om 11u30 moest vertrekken naar Charleroi had ik geen tijd om rond de pot te draaien. Ik moest dus voor de korte pijn gaan. Nog voor ik mijn zin "Ik zal dan moeten vertrekken." had afgemaakt begon bompa z'n lipke al te trillen. En na het knuffelen, wat een eeuwigheid leek te duren, en het vele snikken, zei ik dan definitief "alee, dag hé!". Enkel al om dit moment te vermijden zou ik nooit meer vertrekken.

Na een laatste koningsmaal dat paps voor me in elkaar had geflanst (kalkoenfiletje met champignonsaus en kroketjes, BOOYA), werden mijn koffers dan definitief in de auto geladen en vertrokken we richting Charleroi. Daar aangekomen, ging ik met een klein hartje aanschuiven aan de incheckbalie, bang dat ik niet mocht vertrekken. Ook mijn ouders kwamen erbij staan zodat ze me konden helpen moest er iets niet in orde zijn. Toen ik eindelijk aan de beurt was kreeg ik bijna niets uit mijn keel door de zenuwen. De man aan de balie nam mijn voorlopige identiteitskaart aan en keek er niet eens 2x naar. Hij checkte me gewoon in en riep "next please". Mijn ouders en ik slaakten alle drie tegelijk een zucht van opluchting. Man man. Het was ook toen pas dat ik door had onder hoeveel stress mijn ouders stonden met het hele identiteitskaart-gebeuren. De laatste 2 dagen waren zij het die mij kalmeerden en zeiden dat het wel allemaal in orde zou komen, terwijl ze er zelf héél sterk aan twijfelden, gewoon om me rustig te houden en me geen zorgen te doen maken. 't Zijn me toch schatjes! Na een laatste pintje met paps & mams vertrok ik dan door de douane naar mijn gate. Maar alvorens op te stijgen ging ik nog even met Elien babbelen die rond dezelfde tijd naar Huelva via Sevilla op Erasmus vertrok. Héél gezellig en dat maakte het wachten ook minder awkward.

Om 15u50 steeg ik uiteindelijk op en om 18u10 kwam ik eindelijk aan in Madrid. Van uit de lucht zag het Spaanse land eruit als een woestijn. Toen ik uit het vliegtuig stapte werd ik ook meteen in het gezicht geslagen door een walm zwoele, hete lucht, al was dat niet zo onaangenaam als het hier klinkt. Na het verzamelen van mijn koffers (die natúúrlijk als allerlaatste over de band gerold kwamen) ging ik op zoek naar een taxi. Een keer in de taxi gezeten mocht ik al meteen mijn Spaans bovenhalen. Na het opgeven van mijn adres was het een paar minuten stil, maar al snel begon de chauffeur wat met me te babbelen, en waar anders over dan over de economische crisis. Mijn éérste gesprek met een Spanjaard en het gaat al meteen over de crisis. Quelle surprise.

Afgezet aan de voordeur van de appartementsblok waar ik de komende 6 maanden zou huizen, betaalde ik de taxichauffeur. Ik sleepte mijn koffers tot aan de deur. Toen ik daar op de bel moest drukken, begonnen de eerste nerveuze vlinders in mijn buik te fladderen. Er weerklonk een mannenstem die zei: "Hi! It's on the 6th floor, you can take the elevator" en ging de deur open. Na een hoop gesukkel -je kent mij hé- kreeg ik eindelijk mijn drie koffers in de kleine lift en toen de deuren opnieuw opengingen op de zesde verdieping stond er een lange, blonde kerel voor me. Eerste indruk: wow, fashionista much? Hij hielp me met mijn koffers het appartement binnen waar zijn vrouw en één van mijn roommates al op me stonden te wachten. Na een awkward kusmoment ("Moet ik er nu 1, 2 of 3 geven? Ok, 3. Ah nee, toch 2 blijkbaar.") met Natalia, kreeg ik al meteen een dikke knuffel van Andy, een Britse kerel die hier een jaar fysica komt studeren. We maakten kort kennis en daarna liet Dirk, mijn huisbaas, me het appartement zien. Hij deed zijn uitleg in het Engels met een sterk accent in de aard van: "Seuw, zies iz yur ruum, it'z a biet smull but aai heuwp joe laaik iet." waarop ik dus vroeg of ie van Duitsland afkomstig was. Hij antwoordde dat hij inderdaad Duits was en vroeg waar ik dat uit afleidde. "Aai loek verie dzjermun, don't aai? Wiez maai blont hèèir". Ja, dat is het hélemaal, je klinkt ook vooral niet als the Germans uit Fawlty Towers.

Nadat het contract getekend was en de huur betaald, lieten de huisbaas en zijn vrouw me achter bij mijn nieuwe kotgenoten. Na Andy ontmoette ik nu Sobi, een Brits meisje dat hier ook een jaar fysica zal studeren. Zij kraakte meteen een fles witte wijn die we samen op het balkon leegdronken bij een ondergaande zon. Wat. Een. Uitzicht. Ook het appartement zelf is zálig! Alles is wit geschilderd en er is veel lichtinval. Heel fijn. Mijn kamertje is best klein, maar dat maakt niet uit. Ik heb ten slotte een heel appartement om in te leven.

De living

Mijn kamertje

Mijn kamertje

Sobi

Andy

Meg

Na enkele uurtjes kennismaken kwam ook Meg aan, mijn Schotse roommate die hier journalistiek studeert. Zij had al Spaanse les sinds het begin van die week, dus ze was erg vermoeid. We sloten de avond dan ook snel af met wat melige Spaanse soaps. Daarna kroop ik in mijn bedje, maar hoe moe ik ook was, ik kon niet in slaap vallen in die hitte. Daarom gooide ik mijn raam open en zwierde mijn benen eruit. Na een tijdje kon ik dan toch de slaap vatten. Al de hele week gooi ik 's avonds mijn benen uit het raam om te kunnen slapen. Het is gewoon zó warm en ik kan héél slecht tegen hitte, met mijn tomatenhoofdje.

In ieder geval kon ik wel met een gerust gevoel gaan slapen. Het appartement zag er prachtig uit, helemaal mijn ding, en ik kwam al meteen goed overeen met mijn kotgenoten. Het feest kon dus beginnen!

Voor degenen die me hier willen contacteren:

Zoë Janssen
Avenida Dr. Federico Rubio y Galí 86 6c
28040 Madrid
GSM: 0034 622 898 507

Ik hoop dat deze eerste post niet te lang was. Als dat wel zo is, laat maar weten dan probeer ik de volgende wat in te korten. Bedankt voor het lezen in ieder geval!

Besitosssss
Zoë